Oh oh, Ad Blocker gedecteerd!
Het lijkt erop dat je een Ad Blocker gebruikt op De Beleggersgids. Gelieve de Ad Blocker uit te schakelen en advertenties toe te laten op onze website. De Beleggersgids is afhankelijk van inkomsten uit advertenties om jou alle artikels gratis te brengen. Gun je ons geen inkomsten? Ga verder
Echte beleggers dagen nooit de tijd uit

De tijd van de superkoopjes op de beurs is voorbij. De tijd dat de beurs de doorsnee spaarder behoorlijk afschrikte dus ook. Die ‘dus’ staat daar goed, ja. Dat lijkt een paradox maar het is al eeuwenlang een realiteit op de beurs: hoe meer koopjes er te doen zijn, hoe minder beleggers durven kopen. Raar maar waar.

 

Het omgekeerde klopt dus ook: hoe minder koopjes, hoe meer kooplustigen. Een alert lezer kan daaruit besluiten dat de doorsnee kooplustige op de Meir of in de Nieuwstraat verstandiger omspringt met zijn of haar geld. De alerte lezer kan gelijk hebben.

Wacht maar. Volgens mij kan het parallel toenemen van de beurskoersen en het koopenthousiasme nog toenemen. Wie weet zal ik binnenkort de al jaren geleden in onbruik geraakte waarschuwing van stal moeten halen: steek niet al je geld in aandelen. Dat klinkt misschien nog als een nodeloze waarschuwing (allez zeg, wie doet dat nu?), maar ik heb al genoeg beurscycli meegemaakt om te beseffen dat morgen van die trivialiteit mogelijk geen spoor meer over is. In de periode 1998-begin 2000 bijvoorbeeld, hebben veel spaarders veel te veel geld in aandelen gestoken. In ultravolatiele technologieaandelen, dan nog.

Lernout & Hauspie Speech Products.

Die naam zal bij sommigen nog steeds een wrange bijklank hebben. Er zijn gevallen bekend van vermogende gezinnen die toen niet alleen buitenproportioneel veel aandelen van LHSP kochten, sommigen gingen nog een stap verder: ze leenden om in de klankentapper te kunnen beleggen. In de voorbije jaren leek het onwaarschijnlijk dat mensen zoiets ook maar zouden overwegen. Maar succes is verslavend. Als het een poos goed gaat op de beurs, geldt wat Warren Buffett ooit zei: 'Om te kunnen kopen wat ze niet nodig hebben, zetten gezinnen op het spel wat ze niet kunnen missen.' Dan heerst onze zucht naar meer en meer. 'Genoeg' ligt steevast net achter de horizon.

Opletten daarmee, want het gaat al een poos goed op de beurs.

Als gouden regel lenen we nooit om te beleggen. Die gouden regel hebben we trouwens van Ben Graham, die dat wél deed in de jaren 20 en met een pijnlijke dreun tegen de lamp liep. Graham, de 'Dean of Wall Street', de 'Einstein of Money', dé Graham dus, verloor tussen 1929 en 1932 70% van zijn in aandelen belegd kapitaal. Dat was evenveel als de gemiddelde belegger (de Dow Jones stond zelfs 74% lager), maar dat is niet meteen een score die je zou verwachten van zowat de meest gerespecteerde aandelenexpert uit de geschiedenis. Graham, die in de dolle jaren voordien zodanig veel verdiende dat hij enkele met personeel gevulde kasten van huizen bezat, moest naar een bescheiden woonst zonder huishoudelijke hulp verhuizen. De schande.

Lees meer: 8 lessen van Benjamin Graham, Warren Buffetts leermeester

Vanwaar die onwaarschijnlijke miskleun? Ten eerste zag ook hij de crash niet aankomen, maar dat moge hem vergeven worden. Een crash is per definitie onvoorspelbaar, anders zou elke niet-suïcidale mens hem wel ontwijken. Ten tweede stapte hij te snel weer in. Die reflex mag hem zeker vergeven worden. Graham, de koning van de balansanalyse, zag in 1930 en 1931 een groot aantal op zich goed draaiende ondernemingen die op de beurs minder waard waren dan alleen nog maar de cash die ze bezaten. 'Heel wat bedrijven waren dood meer waard dan levend', schreef Graham. Waarmee hij bedoelde: mochten ze ermee stoppen, was het waardeverschil tussen hun bezittingen en verplichtingen meer waard dan de beurskoers.

Koopjestijd dus, en Graham kocht. Te vroeg. Want extreem goedkoop kan altijd nog extremer worden. Of zoals Grahams tijdgenoot John Maynard Keynes het zei: 'De markten kunnen langer irrationeel blijven dan u uw verliezen kan dragen.' Ook ik stapte in 2008 opnieuw in de markt, omdat zoveel aandelen er zo verdomd goedkoop uitzagen en om enkele maanden knarsetandend te moeten vaststellen dat ze nog veel verdomder goedkoper waren.

Maar 70%? Jawel, omdat Graham een derde fout maakte: hij leende om te beleggen. Dat is een cruciale fout, een Graham onwaardig. De echte langetermijnbelegger daagt namelijk nooit de tijd uit. Dat is een kritiek verschil met de casinoganger of lottospeler (dié avond of dié trekking moét het gebeuren), of met de belegger in afgeleide producten (opties, warrants, turbo's en dergelijk hebben een beperkte looptijd - in dié maanden moét het gebeuren).

Of met degene die leningen aangaat om te beleggen. Ook voor hen tikt de klok genadeloos. De lening moet namelijk op een bepaald moment worden terugbetaald, in regel met de winsten op die beleggingen.

Graham likte zijn wonden en leerde bij. Hij was al de Roger Federer van de aandelenanalyse, voortaan was hij ook nog eens de Peter Sagan van de beurspsychologie. Zijn typetje 'Mister Market' kreeg vorm (zie aflevering 1 van deze artikelenreeks).

De gouden tip: nooit lenen om te beleggen (tiens, en voor een woning te kopen mag het dan wel?...). Ik kwak er nog een extra tip bovenop: zorg dat je altijd cash hebt. Cash is cruciaal, voor als het fruit laag hangt. Had Graham in de jaren '30-'32 enkel de tweede van zijn drie fouten gemaakt, hij zou beslist veel minder verliezen hebben geslikt. En hij zou die beslist snel hebben weggewerkt.

Warren Buffett verstaat de kracht van de cash. 'Cash wordt vaak onderschat', schreef hij in zijn brief aan de aandeelhouders enkele jaren geleden. 'Het zou een dood gewicht zijn dat returns ondermijnt. Cash betekent voor een bedrijf echter wat zuurstof betekent voor een mens: men denkt er nooit aan als het er is, men denkt aan niets anders als het er niet is.'

Ook voor de opportunistische belegger is cash een doeltreffend wapen. Buffett wijst op een groot aantal slachtoffers van de crisis van 2008 - velen onder hen gingen ten onder door het gebrek aan cash. 'Wij houden altijd minstens 20 miljard dollar cash aan', schreef Buffett onlangs. 'Dat lijkt extreem voorzichtig, maar terwijl het zeker is dat mensen ooit nog panikeren, weet niemand wanneer. Dus moet je altijd op alles voorbereid zijn.' Eind 2016 had Berkshire Hathaway 86 miljard dollar aan cash op de balans. Ik herhaal: 86 miljard dollar.

886 lezers bereikt
Pierre Huylenbroeck

Hij is de auteur van 'Iedereen belegger' en uitgever van Mister Market Magazine, boordevol beursinzichten en een door de abonnees te volgen reële portefeuille die een jaarlijks gemiddelde return van ruim 10% realiseert. Neem een gratis proefnummer via www.mistermarket.be.

0
shares

De Beleggersgids

Heldere en begrijpbare kennis, inzichten, inspiratie en nieuws over investeren in vastgoed, beleggingen, investeringen en geld.

Al 17.469 abonnees en groeiend

Top
×

De interessantste artikels wekelijks in je mailbox? Schrijf je in!

×

De interessantste artikels in je mailbox.